چرا روابط انسانی ما را به پشیمانی میکشاند؟:
پشیمانی در روابط اغلب نتیجه «سوگیری پسنگری» است؛ مغز بعد از پایان رابطه، نشانهها را بازنویسی میکند و طوری نشان میدهد که انگار از اول همهچیز واضح بود، در حالی که در همان لحظه اطلاعاتت ناقص بود. این مکانیزم تکاملی برای درسگرفتن ساخته شده، نه برای عذاب دادن. پس پشیمانی یعنی سیستم عصبیات دارد خطای پیشبینی را ثبت میکند؛ یعنی آن رابطه بهقدری واقعی بوده که از دست دادنش اینقدر سنگین است. آیا ممکن است این پشیمانی، در واقع ترس از تکرارِ انتخابِ آگاهانه باشد؟
راهکار:
پشیمانی یعنی نسخه قبلیات آن تجربه را نداشت؛ حالا که داری به گذشته نگاه میکنی، با آگاهی امروز قضاوتش نکن. این درد، نشانه بیداری است نه اشتباه بودن تو.