تلخی حرف

کاش بعضیا حرفاشونو بخورن تا تلخی‌اش را بفهمند:

جالب است بدانید پدیده‌ای علمی به نام «حس‌آمیزی چشایی-واژگانی» وجود دارد که در آن افراد با شنیدن یا خواندن کلمات، مزه‌ای واقعی در دهانشان حس می‌کنند. برای این افراد، کلمه «عشق» ممکن است طعم توت‌فرنگی بدهد و «نفرت» طعم زهر. شاید مغز ما پیوند عمیقی بین گفتار و چشایی دارد که این آرزوی «حرف خوردن» را بی‌دلیل نمی‌کند. شما اگر می‌توانستید طعم حرف‌هایتان را بچشید، اولین کلمه چه مزه‌ای داشت؟

راهکار:

اگر کلمات واقعاً طعم داشتند، شاید فرهنگ گفتگویمان زیر و رو می‌شد. تصور کنید عذرخواهی طعم نعناع می‌داد و توهین طعم فلفل تند. آن وقت هر حرفی را قبل از گفتن می‌چشیدیم.