تلخی فقدان

ماه باش، نه جوینده‌ی ستاره‌های از دست رفته:

نور ستاره‌ها میلیون‌ها سال در راهه. بسیاری از اونها که شب می‌بینیم الان دیگه وجود ندارن و فقط یه روح نورانی‌ان. مغز ما هم مثل تلسکوپ، گاهی خاطرات رو زنده نگه می‌داره در حالی که اصلش مُرده. گیر افتادن در نوستالژی، یعنی تعقیب فوتون‌های یه انفجار خاموش. چندتا از حسرت‌هات نورِ ستاره‌هایی‌ست که سال‌هاست مُردن؟

راهکار:

تصور کن هر ستاره نماد یه خاطره‌ست. «ماه باش» یعنی خودت منبع روشنایی باش، نه اسیر بازتاب نور سوختهٔ دیگران. اینجوری جستجوی بی‌ثمر تموم می‌شه.