چرا همه چیز با گذشت زمان تلخ میشود؟:
تلخی چای از تاننهاست؛ هرچه برگها بیشتر در آب داغ بمانند، مولکولهای گس بیشتری آزاد میشود و طعم تلخ غلبه میکند. در مغز هم «نشخوار فکری» همان نقش دمکشیدن را دارد: مرور مداوم یک انتظار یا خاطره، دوپامین اولیه را با کورتیزول جایگزین میکند و آن لحظهی شیرین را در حافظه تلخ بازنویسی میکند. آیا تلخیِ تجربهها از خودِ تجربه است یا از مدتِ دمکشیدنِ ذهن ما؟
راهکار:
شاید تلخیِ چای فقط وقتی آزاردهنده است که منتظر یک فنجانِ دیگر باشی، نه خودِ همان چای. بعضی تجربهها قرار نیست شیرین بمانند؛ قرار است دقیقاً به اندازهی همان لحظهی اول کافی باشند.