تلخی بزرگ‌شدن

حفظ کودک درون در دنیای بی‌رحم:

از نظر علوم اعصاب، مغز انسان پس از یازده‌سالگی وارد مرحله‌ای از هرس سیناپسی می‌شود که نزدیک به پنجاه درصد اتصالات عصبی دوران کودکی را از بین می‌برد. این فرایند بیولوژیکی دقیقاً همان چیزی است که انعطاف‌پذیری شگفت‌انگیز کودکانه را کاهش داده و ما را با هنجارهای اجتماعی سخت‌تر هماهنگ می‌کند؛ گویی مغزمان به‌جای مداد رنگی، الگوهای ثابت بزرگسالی را جایگزین می‌کند. نوستالژی کودکی، شاید عزاداری برای همین سیناپس‌های هرس‌شده باشد.

راهکار:

شاید دنیا گرگمان می‌کند چون گاهی برای محافظت از کودک درون، نیاز به پنجه‌های تیز داریم. تصور کنید قلعه‌ای که دور یک باغ معصومیت می‌سازید؛ دیوارها زمخت و خشن‌اند اما گل‌های درونش در امان می‌مانند. به این ترتیب، سنگ‌شدگی یک استراتژی بقاست، نه شکست.