تلخی بی‌وفایی

غریبه شدن عزیزان؛ غمی که علم روان‌شناسی ریشه‌اش را توضیح می‌دهد:

مغز انسان طرد اجتماعی را دقیقاً در همان مسیرهای عصبی پردازش می‌کند که درد فیزیکی را. قشر سینگولیت قدامی پشتی، که هنگام سوختن یا شکستگی فعال می‌شود، هنگام دیدن عزیزی که شما را نادیده می‌گیرد نیز روشن می‌شود. از طرفی «فقدان مبهم» در روان‌شناسی می‌گوید سوگ کسی که زنده است اما از نظر عاطفی غریبه شده، از مرگ قطعی هم سخت‌تر است؛ چون مغز دائماً امکان ارتباط را شبیه‌سازی می‌کند اما هیچ‌گاه محقق نمی‌شود.

راهکار:

این غم نشانه‌ی عمق رابطه‌ای است که روزی وجود داشته؛ نه نابودی آن. شاید غریبه شدن، آخرین هدیه‌ی آن‌ها برای رشد شخصی تو باشد.