تلخی آرزوها

تلخی خواستن‌های بی‌دست‌آورد:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان داده مغز هنگام «خواستن» دوپامین بیشتری ترشح می‌کند تا هنگام «داشتن». به‌قول اقتصاددانان رفتاری، مطلوبیت نهایی هر چیز با رسیدن به آن افت می‌کند. یعنی تلخی‌ای که می‌گویی دقیقاً محصول مکانیزم بقای ماست: همیشه چیزهای دور را ارزشمندتر می‌بینیم. سؤال به‌جامانده: آیا می‌شود لذت خواستن را بدون رنج نرسیدن تجربه کرد؟

راهکار:

شاید تلخ‌ترین بخش نه نداشتن، بلکه فراموش کردن این است که «خواستن» خودش نوعی داشتنِ لحظه‌ای است؛ همان لذتِ پیش‌بینی که دوپامین به ما می‌دهد.

تلخی آرزوهای شکسته: