تلاش‌های بی‌نتیجه

وقتی نبودنت مرا به تکاپو انداخت: دلتنگی‌های عاشقانه:

آیا می‌دانستید مغز در نبود معشوق دوپامین بیشتری ترشح می‌کند تا در حضور او؟ پدیدهٔ زایگارنیک نشان می‌دهد کارهای ناتمام (مثل عشق به وصال‌نرسیده) تا ۹۰٪ بیشتر در حافظه می‌مانند و مدام بازپخش می‌شوند. به همین خاطر نبودن کسی، او را در ذهن ما بزرگ‌تر از واقعیت می‌کند. آیا این خاطرات برایتان تسکین‌دهنده‌اند یا عذاب‌آور؟

راهکار:

گاهی بیشترین انرژی را صرف کسی می‌کنیم که حتی شاهد آن نبوده؛ شاید آن تلاش‌ها برای اثبات عشق به خودمان بوده‌اند.