رها کردن آدمها؛ بگذار جایگاهت را خودشان مشخص کنند:
مغز ما در رابطه، مثل قمارباز عمل میکند: هر چه بیشتر سرمایهگذاری کرده باشیم، ترک کردن سختتر میشود؛ به این میگویند خطای هزینه هدررفته. پژوهشها نشان میدهد این خطا وقتی قویتر است که تلاش ما دیده نشود؛ چون ذهن برای حفظ عزتنفس، ارزش طرف مقابل را بیشتر از واقعیت تخمین میزند. لبخند زدن و رها کردن، در واقع شکستن همین خطای شناختی است.
راهکار:
این جمله یک تغییر نگرش است؛ میتوان آن را به این شکل بازتعریف کرد: جایگاه هر کس در زندگی تو به همان اندازه است که برای بودنش مسئولیت میپذیرد، نه به اندازهای که تو برای ماندنش هزینه میکنی.