تلاش بی‌فایده برای نگه داشتن

وقتی می‌دانی مال تو نیست اما باز هم تلاش می‌کنی:

دقیقاً اینجا یه پدیده جالب از علوم اعصاب رخ می‌ده: «سوگیری تایید» باعث می‌شه مغز ما حتی شواهد واضح رو نادیده بگیره و روی تلاش پافشاری کنه. جالبه که در آزمایش‌های «تکلیف شرطی‌سازی پاداش»، وقتی پاداش نامطمئن باشه، دوپامین بیشتر ترشح می‌شه تا وقتی مطمئن باشه. یعنی خودِ تلاش برای چیز دست‌نیافتنی، سیستم پاداش مغز رو فعال‌تر می‌کنه. به همین دلیله که آدم به جای رها کردن، بیشتر می‌چسبه. سوال اینه: آیا می‌شه این چرخه رو با آگاهی از مکانیسمش شکست؟

راهکار:

این حس رو می‌شه با مفهوم «خطای سرمایه‌گذاری از دست رفته» تو روانشناسی توضیح داد: هرچی بیشتر برای کسی تلاش کنیم، ترکش سخت‌تر می‌شه، حتی اگه بدونیم مال ما نیست. شاید ارزش داشته باشه به جای تلاش برای نگه‌داشتن، روی پذیرش واقعیت تمرکز کنی.