اونی که تموم میشه ماییم نه غم؛ پایان رابطه و ماندگاری دلتنگی:
در روانشناسی به این «اثر زوال انتخابی حافظه» میگویند: خاطرات تلخ عاطفی ماندگارتر از خاطرات خنثیاند چون آمیگدال به هیپوکمپ میگوید آنها را برای بقا ذخیره کند. غم در حقیقت مکانیسم دلبستگی است که بعد از قطع رابطه، مدارهای دوپامینی هنوز دنبال جایزه میگردند. سوال اصلی این است: آیا ما میتوانیم با حذف «ما» از روایت، غم را هم بازنویسی کنیم؟
راهکار:
این جمله رو برعکس نگاه کن: غم که میمونه، پس اون رابطه هم به شکل غم هنوز زندهست. میشه بهجای تسلیمشدن، از همین غم بهعنوان آینهای برای شناخت خودت استفاده کرد.