اعتراف تلخ: زیادی دوست داشتن تقصیر خودمه:
تحقیقات عصبشناسی نشون داده که عشق شدید همان مدارهای مغزی اعتیاد به کوکائین رو فعال میکنه: دوپامین و اکسیتوسین طوفانی راه میاندازن که منطق رو خاموش میکنه. پس «تقصیر خودمه» گفتن مثل اینه که معتاد بگه تقصیر خودمه که به ماده اعتیادآور جواب داده. سوال اینجاست: چرا جامعه عشق بیقید رو جرم میدونه، اما اعتیاد به کنترل رو ستایش میکنه؟
راهکار:
این حس که «زیادی دوست داشتن» اشتباه بوده، ریشه در نظریه «دلبستگی اضطرابی» داره: وقتی کسی بیش از حد به طرف مقابل وابسته میشه، بعد از جدایی خودش رو مقصر میدونه. اما واقعیت اینه که عشق بیحد، تقصیر نیست؛ نشونهی ظرفیت بالای عاطفیه. شاید نیازه به جای سرزنش، به این فکر کنی که چطور این ظرفیت رو برای خودت هم خرج کنی.