تقصیر خداست؛ شعر عاشقانه چشم قهوهای و مستی:
چشم قهوهای نتیجه غلظت بالای ملانین در استروماست؛ در نور شدید، ملانین اضافی از شبکیه محافظت میکند اما در نور کم، مردمک را گشادتر نشان میدهد و مغز این گشادی را بیاختیار با جذابیت و اعتماد پیوند میزند. پس «مستی» شما شاید یک سوگیری تکاملی باشد: تماس چشمیِ طولانی با چشم تیره، دوپامین ترشح میکند. حالا تقصیر با طراحی است یا شیمی مغز؟
راهکار:
از منظر عصبشناسی، مستیِ نگاه قهوهای فقط استعاره نیست؛ تماس چشمیِ پایدار دوپامین آزاد میکند و مغز آن را پاداش میخواند. این شعر ناخودآگاه دارد یک واقعیت زیستی را روایت میکند: جذابیت چشم تیره با گشادی مردمک در نور کم گره خورده است. تضاد «تقصیر حضرت حق» را هم میشود ادامه داد تا همزمان طنز و فلسفه را نگه دارد.