تقصیر آدم و حوا: شوخی تلخ با گناه اولیه و رنج بشر:
بر اساس اسطورهشناسی تطبیقی، داستان میوهٔ ممنوعه تنها در ادیان ابراهیمی نیست؛ در اساطیر یونانی، پرومته آتش را دزدید و مجازاتش برای همیشه رنج بشر را رقم زد. در هر دو روایت، کنجکاوی و گرسنگی برای دانش، گناه نخستین است، اما جالب اینجاست که همین گناه، موتور محرکهٔ تمدن ما شد. اگر آن گرسنگی نبود، هنوز روی درخت زندگی میوه میخوردیم و نه موبایل داشتیم نه تاو. حالا شما بگویید: گرسنگی بهتر بود یا گناه؟
راهکار:
از زاویهای دیگر: اگر آدم و حوا آن میوه را نمیخوردند، شاید امروز نه از رنج، که از بیحوصلگی و یکنواختی بهشت شاکی بودیم و خودمان داوطلبانه دنبال طعم تلخ دانش میگشتیم. تناقض همین است: گناهی که تمدن را ساخت.