حس بد تکراری شدن آدمها در نگاهت:
پدیدهای که توصیف میکنی دقیقاً با «قانون کاهش بازده نهایی» در نوروساینس همخوانی داره: مغز برای صرفهجویی، محرکهای آشنا رو فیلتر میکنه. جالبه که این فرآیند توی روابط عاطفی هم فعاله—اگه یه نفر رو هر روز با همون لبخند تکراری ببینی، دوپامینِت کم کم خاموش میشه. سوال: آیا میشه با «شکستن الگو» این عادتسازی رو معکوس کرد؟
راهکار:
این حس همون «اثر عادتسازی» در روانشناسی زیگارنیکه. وقتی کسی کاملاً شناختهشده بشه، مغز دیگه دوپامین ترشح نمیکنه. راهکار: ایجاد شگفتیهای کوچک و ناگهانی در تعاملات.