وقتی خوب بودن تکراری میشود:
در روانشناسی رفتاری، پاداش متناوب بسیار اعتیادآورتر از پاداش پیوسته است؛ آزمایشهای اسکینر نشان داد موشها وقتی فقط گاهی جایزه بگیرند، دیوانهوارتر اهرم را فشار میدهند تا وقتی همیشه جایزه بگیرند. مغز انسان هم خوبیِ مداوم را سریع به «خط پایه» تبدیل میکند و دیگر دوپامین ترشح نمیکند. به همین دلیل آدمهای خیلی خوب گاهی کمتر از آدمهای دمدمیمزاج مورد توجه قرار میگیرند. آیا خوب بودن باید کمی پیشبینیناپذیر باشد؟
راهکار:
در روانشناسی به این پدیده «سازگاری لذتجویانه» میگویند؛ وقتی خوبی پیوسته و بدون تغییر باشد، مغز آن را بهعنوان وضعیت عادی ثبت میکند و دیگر هیجان یا قدردانی ایجاد نمیشود. برای همین خوبِ غیرمنتظره و مرزدار معمولاً بیشتر از خوبِ همیشگی دیده میشود.