معنای واقعی تکمیل کردن همدیگر در عشق:
آیا میدانستید مغز انسان هنگام دیدن «نیمه گمشده» خود، همان مسیرهای عصبی اعتیاد به مواد مخدر را فعال میکند؟ دوپامین و اکسیتوسین چنان طوفانی به پا میکنند که منطق prefrontal cortex را خاموش میکند. این یعنی «کامل شدن» در عشق، یک توهم شیمیایی برای بقای گونه است. اما نکته جذابتر: تحقیقات نشان داده زوجهایی که بعد از ۲۰ سال هنوز همدیگر را «تکمیلکننده» میبینند، در واقع هر روز آگاهانه «نقاط ناقص» یکدیگر را میپذیرند و بازنویسی میکنند. سوال به جامعه: آیا «کامل شدن» یک انتخاب روزانه است یا یک کشف از پیش تعیینشده؟
راهکار:
این جمله ریشه در نظریه «نیمههای افلاطونی» دارد: افلاطون در کتاب «ضیافت» میگوید انسانها در اصل موجوداتی دوپیکر بودند که زئوس آنها را نصف کرد و هر نیمه تا ابد به دنمال另一半 خود میگردد. اما روانشناسی مدرن میگوید رابطه سالم نه «تکمیل نقص» که «افزایش کمال» است. پیشنهاد میکنم این متن را با یک مثال عینی از زندگی روزمره همراه کنید: «مثل این که من قهوه تلخ میخورم و تو شیرین، اما هر دو عاشق سکوت صبحگاهیایم.»