تو شعر ناتمامی که کاملش کردم:
در عصبشناسی، پدیدهای به اسم «اثر زیگارنیک» وجود داره: مغز ما کارهای ناتمام رو بهتر از کارهای کامل به خاطر میسپاره. پس وقتی کسی رو «شعر ناتمام» مینامی، در واقع داری میگی که حضورش همیشه در ذهن میمونه. دایناسور هم نمادِ چیزی قدیمی و دوستداشتنیه که ناگهان ظاهر میشه. آیا این شعر ناتمام واقعاً تموم شده یا هنوز جای ادامه داره؟
راهکار:
این جملهی شاعرانه رو میشه به یه بازی دو نفره تبدیل کرد: هر کدوم یه مصرع از یه شعر ناتمام بنویسید و طرف مقابل کاملش کنه. نتیجه رو به عنوان یادگاری ذخیره کنید.