طنز تلخ: از تخممرغ شانسی تا شانس شخمی:
یک حقیقت روانشناختی: مغز ما خاطرات کودکی را با «سوگیری خوشبینی» بازنویسی میکند. یعنی تخممرغهای شانسی واقعاً آنقدرها هم جادویی نبودند، اما اکنون که بزرگ شدهایم، سیستم دوپامینمان برای محرکهای غیرمنتظره مقاومتر شده. جالب اینکه در یک آزمایش، بچهها وقتی یک جایزه را با شانس تصادفی میگرفتند، دوپامین بیشتری ترشح میکردند تا بزرگسالان. آیا واقعاً شانس شخمی داریم یا فقط معیار سنجش شگفتی عوض شده؟
راهکار:
این تضاد رو میشه اینطور دید: در کودکی شانس را در بستهبندیهای رنگارنگ میدیدیم، در بزرگسالی شانس را در لایههای بیرنگ واقعیت. شاید اصل ماجرا این نیست که شانس کم شده، بلکه ما دیگر حاضر نیستیم برای یک شگفتی کوچک هزینه کنیم.