تخلیه روحی

گریه کردن؛ خون بی‌رنگ روح:

اشکِ احساسی با اشکِ ناشی از پیاز یا دود از نظر شیمیایی کاملاً فرق دارد؛ اشکِ غم حاوی پرولاکتین، آدرنوکورتیکوتروپین و اندورفین است و به همین دلیل گریه‌ی واقعی نوعی تخلیه‌ی بیوشیمیایی محسوب می‌شود. انسان تنها پستانداری است که به دلیل هیجان گریه می‌کند؛ یعنی این خونِ بی‌رنگِ روح، در واقع قدیمی‌ترین زبان مشترک ما پیش از کلمات بوده است.

راهکار:

این تصویر شاعرانه را می‌توان از زاویه‌ی علم هم دید: اشکِ احساسی تنها ترشح بدن است که بعد از تخلیه، احساس سبکی می‌آورد؛ شاید چون مواد استرس‌زا را از بدن بیرون می‌ریزد.