گریه: پایان یک مقاومت طولانی، نه نشانه ضعف:
اشکهای عاطفی از نظر بیوشیمیایی با اشکهای ناشی از پیاز فرق دارند؛ آنها حاوی هورمونهای استرس مثل کورتیزول و مواد ضددرد طبیعی مثل لوسین-انکفالین هستند. یعنی گریه بعد از یک دوره سخت، بهمعنای واقعی کلمه بدن را سمزدایی میکند و آرامش میآورد. این یک بازنشانی بیولوژیک است، نه فروپاشی. به نظرتان اگر جامعه این مکانیسم را در آقایان هم بهاندازه زنان میپذیرفت، چه تغییری در سلامت روان عمومی رخ میداد؟
راهکار:
اگر این جمله توی ذهنت موندگار شده، یه لحظه فکر کن: آخرین باری که بعد از یه دوره طولانی مقاومت اشک ریختی کی بود؟ میتونی خاطره یا حس اون لحظه رو توی چند خط بنویسی و با هشتگ #اشک_بعد_صبر توی تاو منتشر کنی. خوندن این روایتها برای بقیه هم مثل یه آینهست.