تکیه‌گاه نامطمئن

سقوط از تکیه‌گاه؛ چرا اعتماد به نزدیکان گاهی نابودمان می‌کند:

در نوروساینس، اعتماد نوعی شرط‌بندی دوپامینی است: مغز هنگام سپردن امنیت به دیگری، مدار پاداش را فعال می‌کند. وقتی همان نقطه فرو می‌ریزد، دچار «خطای پیش‌بینی منفی» می‌شویم—سقوطی دردناک چون دقیقاً جایی درد می‌گیرد که انتظار پاداش داشتیم. این همان جایی است که نورون‌های آینه‌ای، همدلی را به سقوط تبدیل می‌کنند.

راهکار:

اغلب تکیه‌گاهی که ما انتخاب می‌کنیم هرگز وعده‌ی محکم بودن نداده؛ این نیاز ما به امنیت است که آن را سفت و محکم تصور می‌کند. شکست از دل همین تصور ساخته‌شده بیرون می‌زند، نه لزوماً از خیانت عمدی طرف مقابل.