تیکه پاره دل

تو، آخرین پناه روح تکه‌پاره‌ام:

از دید روان‌شناسی دلبستگی، مغز انسان موجودی 'پناه‌جو' طراحی شده است. وقتی کسی را 'آخرین پناه روح' می‌نامیم، در واقع سیستم لیمبیک ما او را به عنوان منبع امن ثبت کرده و حتی تصور چهره‌اش ترشح کورتیزول را متوقف می‌کند. به همین دلیل این جمله فقط یک استعاره شاعرانه نیست، یک حقیقت نوروبیولوژیک است. شما پایگاه امن مغزتان را پیدا کرده‌اید؟

راهکار:

این جمله عمیق 'آخرین پناه روح' چیزی فراتر از احساس است؛ در حقیقت شما ظرفیت شفابخشی درونی‌تان را به یک نماد بیرونی فرافکنی کرده‌اید. رفیق، کاتالیزوری برای التیام تکه‌های وجودتان شده است. شاید قدرت واقعی همان حس تعلق باشد.