تکیه کردن و شکست

بی‌پناه‌تر از آن که به من تکیه کرد:

در روانشناسی به این پدیده «سندرم ناجی» می‌گویند: کسی که مدام دیگران را نجات می‌دهد، اغلب از مواجهه با ضعف‌های خودش فرار می‌کند. جالب است که در تحقیقات، کمک‌کنندگان حرفه‌ای (مثل مددکاران) نرخ افسردگی بالاتری دارند چون انرژی عاطفی خود را تخلیه می‌کنند بدون اینکه پناهگاهی برای خودشان بسازند. آیا این جمله اشاره به همان «نقاب قدرتِ پشت نقاب ضعف» دارد؟

راهکار:

این جمله اشاره به وابستگی معکوس دارد: کسی که حامی به نظر می‌رسد، گاهی بی‌پناه‌تر از کسی است که به او تکیه می‌کند. یک نگاه روانشناختی: در روابط، «نیاز به نیاز بودن» می‌تواند همانقدر آسیب‌پذیر باشد که «نیاز به حمایت». شاید این متن دعوتی است به بازتعریف قدرت و ضعف.