تکیه کردن به کسی که آسیب می‌زند

وقتی عشق تو را ویرانه‌تر می‌کند؛ هیچ چیز باقی نمی‌ماند:

در علوم اعصاب به این حالت «پلاستیسیته پس از آسیب» می‌گویند: مغز بعد از تخریب عاطفی، مسیرهای سیناپسی تازه می‌سازد و ویرانگی ذهنی در واقع نوعی بازسازیِ اجباری نورونی است. پژوهش‌ها نشان می‌دهد بازماندگان ضربه‌های روحی اغلب رشدِ پس از سانحه را تجربه می‌کنند؛ یعنی همان جایی که فکر می‌کنی «چیزی باقی نمانده»، دقیقاً نقطه‌ی شروعِ سازماندهی دوباره‌ی هویت است. آیا این ویرانی می‌تواند نقشه‌ی معماری تازه‌ی تو باشد؟

راهکار:

این متن را می‌شود از زاویه‌ی بازسازی دید: ویرانه یعنی جایی که هنوز نقشه‌ی ساختنِ تازه را می‌شود رویش پیاده کرد؛ اگر این رابطه تمام شده، حالا دستت برای ساختنِ شکلِ دیگری از خودت بازتر است.