تکیه کردن به آدم‌ها

شناخت آدم‌ها هنگام نیاز؛ لنگ کی بودیم؟:

در روان‌شناسی، «پارادوکس نیاز» می‌گوید مغز در لحظه‌ی کمبود، توجه را به نشانه‌های پذیرش گره می‌زند و نیاز را با صمیمیت اشتباه می‌گیرد؛ پس آدم‌های نامناسب در همان لحظه صمیمی‌تر به نظر می‌رسند. شخصیت واقعی افراد در فشار و کمبود آینه می‌شود، نه در تعارف‌های بی‌هزینه. چند نفر بعد از رفع نیاز ماندند؟

راهکار:

این جمله یک ترازوی دقیق از روابط انسانی است: آدم‌ها را نه در خوشی، که در وقت نیاز می‌فهمی. لنگ هرکس که شدی، یک برگ از پرونده‌ی واقعی‌اش را خواندی؛ بعضی برگ‌ها فقط برای این بودند که بفهمی آن پرونده جای ماندن ندارد.