تکیه گاه نبودن آدمها

آدم‌ها تکیه‌گاه نیستند، پرتگاه‌اند:

از دیدگاه علوم اعصاب، مغز انسان برای تشخیص تهدید (پرتگاه) چندین برابر سریع‌تر از تشخیص امنیت (تکیه‌گاه) فعال می‌شه؛ چون خطای بقا در تشخیص پرتگاه کشنده‌ست، ولی خطا در رد تکیه‌گاه فقط تنهایی میاره. تاریخ هم پر از تمدن‌هایی‌ست که به خاطر اعتماد کورکورانه به متحدان فروپاشیدند. سوال اینجاست: آیا «پرتگاه‌دیدن» ذات محافظه‌کارانه‌مون رو توجیه می‌کنه یا ما رو از تجربه‌های واقعی تکیه‌گاه محروم؟

راهکار:

این نگاه می‌تونه نقطه‌شروع ساختن یه «تکیه‌گاه درونی» باشه: وقتی از بیرون انتظار امنیت نداری، خودت تبدیل به پایدارترین پناهگاه خودت می‌شی.