تکیه بر آسمان

تکیه بر آسمان: خدایی که روی ابرها نشسته است:

یک ابر کومولوس متوسط وزنی در حدود ۵۰۰ تن دارد، یعنی ۱۰۰ فیل! این توده عظیم از میلیاردها قطره ریز آب ساخته شده و فقط به خاطر جریان هوای گرم شناور مانده. در اساطیر، «بعل» خدای کنعانی را سوار بر ابر تصویر می‌کردند، اما نشستن واقعی خدا بر ابر اولین بار در نقاشی‌های رنسانس باب شد. نکته طنزآمیز: اگر چیزی واقعاً روی ابر بنشیند، چگالی را به هم می‌زند و همان لحظه باران می‌بارد—در واقع تکیه‌گاهتان ناگهان آب می‌شود.

راهکار:

این جمله را می‌توان نگاهی طعنه‌آمیز به توکل دانست: خدایی که خودش روی ابری بی‌قرار نشسته، تکیه‌گاه مطمئنی نیست. شاید پیام این است که گاهی شعر و خیال را جای پایه‌های سست می‌گذاریم و بعد تعجب می‌کنیم چرا فرو می‌ریزیم.