وقتی به آدم اشتباه تکیه کردی: پرتگاه یا شانه؟:
آیا میدونید مغز ما وقتی به کسی اعتماد میکنه، دوپامین (هورمون پاداش) ترشح میکنه و مرکز ترس رو غیرفعال میکنه؟ این یعنی حتی وقتی نشانههای خطر واضحه – مثل پرتگاه بودن طرف مقابل – سیستم دوپامینرژیک ما رو کور میکنه. به این میگن «سوگیری اعتماد پیشفرض». شاید فلسفهٔ «همه آدما خوبن» یه خطای تکاملیه که بقای ما رو در گروههای کوچیک تضمین میکرده، اما توی دنیای امروز میتونه ما رو به پرتگاه بکشونه. چقدر حاضرید بر این غریزه غلبه کنید؟
راهکار:
این احساس تلخ گاهی نشوندهندهٔ اینه که ما توی انتخاب آدمها فقط به نیاز خودمون نگاه میکنیم، نه به توانایی طرف مقابل برای حمایت. شاید دفعه بعد بهتره اول فاصله بگیری و ببینی اون آدم خودش روی چه زمینی ایستاده. ❤️