تکه ای از قلبم نیستی

تو همه وجود منی؛ جمله عاشقانه عمیق:

عشق رمانتیک در مغز همان مدار پاداش کوکائین را فعال می‌کند؛ دیدن معشوق هسته اکومبنس و ناحیه تگمنتال شکمی را روشن می‌کند. پارادوکسش این است: مدل «گسترش خود» می‌گوید عاشق‌ها هویتشان را در هم می‌آمیزند، اما همین ادغام ترس از دست دادن را هم بالا می‌برد. مرز کجاست؟

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: عشق وقتی «همه وجود» می‌شود، خطرش گم شدن مرزهای فردی است؛ زیبایی پایدار در «یکی شدن» نیست، در «هم‌راستا شدن» دو وجود مستقل است.