تقدیرگرایی و جنگیدن

ادب نشانه ترس نیست؛ اصالت جنگی چالوس:

در جوامع کوهستانی مانند مازندران، مفهوم «اصالت جنگی» فقط نمایش زور نیست؛ بقای طایفه در گذر تاریخ به دفاع از قلمرو گره خورده بود. جالب‌تر این‌که مغز انسان برای تحمل خشونت، از خطای بنیادی اسناد استفاده می‌کند: جنگ را «تقدیر» می‌خواند تا بار اخلاقی انتخاب را کم کند. این مکانیسم در اسطوره‌های ایرانی هم دیده می‌شود؛ از رستم تا فرهنگ شمشیربندِ شمال.

راهکار:

جنگیدن را اگر از «تقدیر» به «انتخاب» برگردانی، قدرت شخصی بیشتری در کلام پیدا می‌کند؛ چون ادب همراه با انتخاب آگاهانه، ترکیبی کمیاب‌تر از تقدیر است.