آرزوی شهادت در مسیر حسین (ع):
جالب است بدانید که در روانشناسی مثبتگرا، «آرزوی مرگ برای یک هدف متعالی» نه یک پارادوکس، بلکه نوعی «معنادرمانی» است. ویکتور فرانکل میگفت انسان با «چرا»ی بزرگ میتواند هر «چطور»ی را تحمل کند. اینجا «چرا»ی تو، رسیدن به قلهای است که حسین(ع) فتح کرد: ایستادن در برابر ظلم تا پای جان. این آرزو، نه مرگطلبی، که زندگیخواهی در بالاترین درجه است؛ جایی که مرگ، خود به معنا تبدیل میشود. آیا این نوع نگاه به شهادت، میتواند الگوی زیستن ما در لحظههای سخت باشد؟
راهکار:
برای عمق بخشیدن به این حس، میتوانی روایت «حسین، کشتی نجات» را در زندگی روزمرهات جستوجو کنی؛ یعنی هر جا که بین حق و باطل انتخاب میکنی، در حال سوار شدن بر آن کشتی هستی.