چسبیدن به غرور؛ چرا آخرش همه میرند؟:
روانشناسی دو نوع غرور رو از هم جدا میکنه: غرور مبتنی بر دستاورد (احساس ارزشمندی سالم) و غرور مبتنی بر خودبرتربینی (تکبر). پژوهشها نشون میدن دومی نهتنها سطح کورتیزول رو بالا میبره، بلکه به مرور شبکه اجتماعی فرد رو کوچکتر میکنه. چون آدمها از کسی که مدام در حال اثبات برتریاشه فاصله میگیرن. چسبیدن به این نوع غرور، مصداق 'تنها ماندن در اوج' نیست، مصداق 'تنها ماندن در حصار منه'. مرز بین این دو رو چطور تشخیص میدی؟
راهکار:
شاید غرور مثل سپر محافظ باشه، ولی گاهی همون سپر تبدیل به قفسی میشه که هیچکس توش کنارت نمیمونه.