تکاندن برف از روی آدمبرفی؛ استعارهای از تنهایی:
مغز انسان تنهایی را همانطور پردازش میکند که درد جسمی را؛ پژوهشهای عصبشناسی نشان دادهاند انزوای اجتماعی مسیرهای مرتبط با تهدید و التهاب را فعال میکند و کورتیزول را بالا میبرد. تنهایی فقط یک احساس نیست، یک پاسخ بقاست؛ مثل برف برای آدمبرفی که نه عارضه، بلکه مادهی ساختهشدنش است. اگر برف را تکانی، از آدمبرفی چه میماند؟
راهکار:
این تصویر را برعکس کن: اگر برف را از روی آدمبرفی بتکانی، هنوز خودش هست؛ شاید تنهایی هم بخشی از ساختار وجود توست، نه غباری که بشود پاکش کرد. به جای جنگیدن با آن، با همین برفها یک شکل تازه برای خودت بساز.