تجربه نشدن

نه درس، نه تجربه؛ فقط ماندن در کنار تو:

تحقیقات عصب‌شناختی نشون می‌ده حافظه احساسی ما وقایع رو به صورت «درس» رمزگذاری می‌کنه تا از درد آینده جلوگیری کنه. وقتی می‌گیم «فقط پیشم بمون»، عملاً داریم از مغز می‌خوایم یکی از پایه‌ای‌ترین مکانیزم‌های بقاش رو غیرفعال کنه. آیا می‌شه عشقی داشت که هیچ اثری روی نقشه عصبی ما نذاره؟

راهکار:

این جمله رو می‌شه برعکس کرد: هر رابطه‌ای که نمی‌خوای ازش درس بگیری، احتمالاً همانی‌ست که باید ازش یاد بگیری. تناقض عشق و رشد اینجاست.