غم انگیزترین بخش فراموش شدن: ناپدید شدن تجربههای منحصربهفرد:
آیا میدانستید که مغز انسان برای ذخیرهٔ هر خاطرهٔ بلندمدت، پروتئینهای جدیدی میسازد؟ یعنی هر تجربهٔ منحصربهفرد شما، یک ساختار فیزیکی در سیناپسهایتان ایجاد میکند که با مرگ شما، آن ساختار زیستی برای همیشه ناپدید میشود. این یعنی فراموش شدن، یک فاجعهٔ زیستشیمیایی است، نه فقط یک غم احساسی. سوال اینجاست: آیا ثبت دیجیتال تجربهها میتواند جای آن ساختار فیزیکی ازدسترفته را بگیرد؟
راهکار:
این نگاه را میتوان به یک چالش شخصی تبدیل کرد: هر روز یک تجربهٔ منحصربهفردت را در یک جمله بنویس و در تاو منتشر کن. با این کار، آن تجربه از مرز ذهنت خارج میشود و برای دیگران قابل دسترس میماند.