فلسفهٔ دو روزه دنیا؛ چطور بدون حسرت زندگی کنیم؟:
برونی ور، پرستار بیماران در آستانهٔ مرگ، در کتاب معروفش فاش میکند حسرت شماره یک آدمها «کاش شجاعت زندگی مطابق خواستهٔ خودم را داشتم، نه بر اساس توقع دیگران» بوده است. مغز ما طوری سیمکشی شده که از ضرر بگریزد، اما جالب است که نقطهٔ پایان، حسرت کارهای نکرده بسیار دردناکتر از شکستهای انجام شده است. آخرین بار کی بهجای «باید»ها به «میخواهم»هایت عمل کردی؟
راهکار:
مرگاندیشی میتواند به بیبندوباری منجر شود، اما روانشناسی مثبت نشان میدهد آگاهی از فنا، اگر با خودآگاهی ترکیب شود، موتور قدرتمندی برای تجربههای هدفمند است. شاید بهجای «هر کاری میخواهی بکن»، این پرسش را در مرکز بگذار: «عمیقترین خواستهای که امروز میتوانم بهسمتش قدم بردارم چیست؟» آن لحظهها دیگر «نمیتوانم» ندارند.