حکایت لاکچری قسطی؛ تجمل گرایی یا مصرف گرایی؟:
مصرف نمایشی را تورشتاین وبلن در ۱۸۹۹ چنین تعریف کرد: کالای لوکس بیشتر برای نمایش جایگاه خریداری میشود تا کارکرد. در خرید قسطی، مغز لذت مصرف را همین حالا میگیرد و درد پرداخت را به ماههای بعد میسپارد؛ نتیجه، دوپامین امروز و کورتیزول فرداست. آیا لاکچری قسطی آزادی است یا بدهی پوشیده؟
راهکار:
لاکچری قسطی فقط یک روش خرید نیست؛ قراردادی روانی است که در آن جایگاه اجتماعی را قرض میگیریم و با بهره، اضطراب پس میدهیم. برند روی وسایل میماند، اما استرس پرداخت در ذهن میماند. این طنز تلخ وقتی کامل میشود که بدانیم خیلیها برای تحسین چند ثانیهای، ماهها درگیرند.