مقایسه معشوق با ماه و ستاره در یک متن عاشقانه:
ماه با قدر ظاهری ۱۲.۷- درخشانترین جرم شب است، اما نورش فقط بازتاب حدود ۱۲ درصدی نور خورشید از سطحی سنگی است. ستارهها هم راکتورهای همجوشی هستهایاند که نورشان سالها سفر میکند تا به چشم برسد. مغز انسان اما هنگام دیدن چهرهی جذاب، در حدود ۲۰۰ میلیثانیه دوپامین ترشح میکند و آمیگدال را آرام میکند؛ پس «کم آوردن» ماه و ستاره پیش یک انسان از نظر عصبشناسی کاملاً واقعی است.
راهکار:
از منظر اخترفیزیک، ماه فقط بازتابی از نور خورشید است و ستارهها راکتورهای همجوشیاند که نورشان سالها در راه است؛ پس این جمله ناخودآگاه میگوید معشوق از منبع اصلی نور هم درخشانتر است. میتوانی همین ایده را به یک داستانک فانتزی کوتاه تبدیل کنی: شبی که ماه برای اولینبار به یک انسان حسادت کرد.