ارزش دادن به اندازه ظرفیت طرف مقابل و پیشگیری از جوگیر شدن:
«اثر توجیه بیش از حد» در روانشناسی اجتماعی نشان میدهد ارزشگذاری نامتناسب با عملکرد، فرد را به تحسین بدون عملکرد شرطی و طلبکار میکند. «اثر دانینگ-کروگر» هم میگوید هرچه شایستگی کمتر باشد، خودارزیابی غیرواقعیتر میشود؛ پس ارزشدهی فراتر از ظرفیت، اعتمادبهنفس کاذب میسازد. مغز برای حفظ تصویر خود، پاداش بیرونی را «حق مسلم» بازتعریف میکند و بازگشت به تعادل را سختتر میکند.
راهکار:
این پدیده به «اثر توجیه افراطی» نزدیک است؛ وقتی ارزشگذاری فراتر از ظرفیت واقعی فرد باشد، احساس شایستگی کاذب و طلبکاری ایجاد میشود. برای جلوگیری، تحسین را با بازخورد واقعبینانه همراه کنید و بهجای کمیت محبت، کیفیت و تناسب آن را بالا ببرید.