چرا «قسمت نبود» همیشه پایان ماجرا نیست؟:
ایده «قسمت نبود» ریشه در خطای شناختی «تأخیر در توجیه» دارد: مغز برای کاهش پشیمانی، شکستها را به دست تقدیر میسپارد. جالب این که تحقیقات نشان میدهد کسانی که شکست را به شانس نسبت میدهند، انگیزه کمتری برای تلاش دوباره دارند. آیا ذوقهای کور شده گاهی ناجی ما از بنبستهای بعدی نیستند؟
راهکار:
گاهی «قسمت نبود» همان «مسیر بهتر» است که هنوز به چشم نمیآید. شاید این ذوقها زود کور شدند چون نورشان را برای راهی دیگر ذخیره میکردند.