زخمی که درمان ندارد؛ تحمل یا پذیرش؟:
آیا میدانستید مغز انسان در مواجهه با درد مزمن و نبود امید به درمان، مادهای به نام «ماده P» را بیش از حد ترشح میکند که خود چرخه درد را تشدید میکند؟ این پدیده «پارادوکس درد» نام دارد: هرچه بیشتر باور کنیم درمانی نیست، مسیرهای عصبی درد فعالتر میشوند. جالب اینجاست که همین مکانیسم در اعتیاد و افسردگی هم دیده میشود. آیا نبود درمان، گاهی خود به درمانی برای رها شدن از امید واهی تبدیل نمیشود؟
راهکار:
این جمله انگار از جنس پذیرش ناگزیر است. شاید بتوان آن را از زاویهای دیگر دید: گاهی زخمهایی که درمان ندارند، ما را مجبور میکنند تا با آنها زندگی کنیم و در همین همزیستی، معنای تازهای برای تابآوری پیدا کنیم. نه راه حلی، بلکه تغییری در نگاه.