رفتن کسی که مهم بود و چسبیدن دل به نبودن:
هنگام جدایی، مغز مثل ترک اعتیاد عمل میکند: مدار دوپامین فرو میریزد و کورتیزول بالا میرود. پژوهشها نشان دادهاند طرد عاطفی، همان مسیرهای درد فیزیکی را در قشر سینگولات قدامی فعال میکند. برای همین «سفت چسبیدن» فقط احساسی نیست؛ یک مکانیزم بیولوژیک برای دوری از درد است. سؤال این است: آیا بدن میتواند با «نرفتنِ جان» زندگی را نگه دارد؟
راهکار:
اینجا یک بازتعریف تازه است: «جان باید برود اما چسبیده» یعنی بدن هنوز آن آدم را بهعنوان امنیت نگه داشته است؛ جدایی تازه نمیشود با حذف خاطره، بلکه با نامیدنِ این حس به نام «آموختنِ ماندن در نبودن».