خستگی از ویرانیهای پیاپی و ناتوانی در بازسازی:
جالب است که مغز انسان در مواجهه با استرس مزمن، هورمون کورتیزول را بیش از حد ترشح میکند که باعث کاهش ظرفیت عاطفی برای تحمل بحرانهای جدید میشود. این دقیقاً همان «تمام شدن گنجایش» است که در این جمله میبینیم. آیا تا به حال شده که حتی یک خبر خوب هم برایتان سنگین باشد؟
راهکار:
این جمله انگار از جایی عمیق درون میآید که دیگر جایی برای بازسازی باقی نمانده. شاید بهتر باشد به جای بازسازی، اول خرابهها را بپذیریم و به خودمان اجازه دهیم برای مدتی در همان خرابهها نفس بکشیم. گاهی پذیرش ویرانی، اولین قدم برای آرامش است.