ما زندگی نمیکنیم، فقط تحمل میکنیم؛ چرا؟:
تحملکردن فقط یعنی از شدت فشار، سیستم عصبیات وارد «حالت بقا» شده؛ مغز در این حالت دوپامین و سروتونین را فدای آدرنالین میکند و دقیقاً همان حس «زندگی نمیکنم» را میسازد. آدام گرنت به این وضعیت میگوید «لَنگویشینگ»؛ نه افسردگی، نه نشاط، فقط رکود. جالب اینکه راه خروج از آن، استراحت نیست، بلکه ورود به «جریان» با یک چالش کوچک است.
راهکار:
شاید «تحمل» هم خودش یک جور زندگیست؛ زندگی در حالت ایستاده. گاهی همین ایستادنِ سرسختانه، نشانهی مقاومتی است که هنوز از پا نیفتادهای.