تحمل غم دنیا

خنده به غم‌های دنیا؛ راز تاب‌آوری با لبخند:

خنده در اصل یک «سیگنال بازی» است؛ در نخستی‌ها برای اعلام این که «تهدید واقعی نیست» تکامل یافته. پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهد حتی خنده‌ی اجباری، محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-فوق کلیه را مهار و کورتیزول را کم می‌کند. پس خندیدن به غم جهان فقط نمایش نیست: یک میان‌بُر بیولوژیک برای غیرواقعی جلوه دادن تهدید است. آیا این یعنی بدن ما پیش از ذهن، معنای جهان را انتخاب می‌کند؟

راهکار:

این خنده را می‌توان «طنزِ رواقی» نامید: نه انکارِ غم، بلکه کوچک‌کردنِ اقتدارِ آن. بازتعریف کنید: هر بار که دنیا غمش را به رخ می‌کشد، خنده یعنی شما بر دامنه‌ی احساسات‌تان مالکید، نه دنیا.