عشقی که حتی خار را تحمل میکند:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که همان ناحیه از مغز که مسئول پردازش درد فیزیکی است (insula) در طرد اجتماعی و عشق نافرجام نیز فعال میشود. یعنی عشق و درد در سطح عصبی به هم گره خوردهاند. جملهتان دقیقاً این پیوند نورونی را توصیف میکند. آیا تحمل خار در انگشتان، واقعاً نشانهی عشق است یا اعتیاد به ترشح دوپامین؟
راهکار:
این جمله یک نگاه ایدهآل به عشق است. اما گاهی نگهداشتن خارها به بهای خودآزاری، از عشق واقعی فاصله دارد. چه میشود اگر عشق همین باشد که اجازه دهی خارها بیفتند تا هر دو راحتتر نفس بکشید؟