تنهایی را نمیشود نجات داد، اما میشود تقسیم کرد:
تحقیقات نوروساینس نشون داده که مغز انسان در مواجهه با استرس، وقتی کسی در کنارشه، سطح کورتیزول رو تا ۳۰٪ پایین میاره. یعنی «تحمل کردن» یک فرآیند بیولوژیکیه که با حضور دیگری بازنویسی میشه. این جمله دقیقاً به همین نکته اشاره داره: نجات از تنهایی ممکن نیست، اما «تقسیم بار جهان» یک واقعیت عصبشناختیه. سوالی که پیش میاد: آیا این «دیگری» میتونه یک غریبه در یک شبکه اجتماعی هم باشه؟
راهکار:
این جمله رو میشه به یک چالش عملی تبدیل کرد: از دوست یا همراهت بخواهید هر کدوم یک «لیست از چیزهایی که تحملشون بهتنهایی سخته» بنویسید و بعد با هم ببینید کدومها رو میتونید نصف کنید.