رنج بیپایان یا حباب ندانستن؟:
جالب است بدانید که مغز انسان در برابر رنج نامشخص (مثل درد مزمن بیدلیل) دوپامین کمتری ترشح میکند و کورتیزول بیشتری میسازد نسبت به رنج مشخص (مثل شکستگی پا). این یعنی «ندانستنِ پایان» از خود رنج هم بدتر است. در واقع سیستم لیمبیک ما برای بقا به پیشبینی نیاز دارد و نبود آن نوعی شکنجهی تکاملی است. آیا شما هم تجربه کردهاید که ابهام از خود دردناکیِ حادثه سختتر باشد؟
راهکار:
پژوهشهای روانشناسی میگویند: تحمل نااطمینانی سختتر از رنج قطعی است، چون مغز برای بقا به قابلیت پیشبینی نیاز دارد. اما باور به پایانپذیر بودن رنج، حتی اگر کاذب باشد، تابآوری را افزایش میدهد. بهجای تمرکز بر «کی تمام میشود؟» روی «چه قدم کوچکی امروز میتوانم بردارم؟» تمرکز کنید.