تحمل اخلاق بد

تحمل اخلاق بد، شرط دریافت اخلاق خوب:

پدیده روانشناسی «خودتأییدی» می‌گه آدما ترجیح می‌دن کسایی دورشون باشن که تصویرشون رو تأیید کنه، حتی اگه منفی باشه. یعنی کسی که اخلاق بدت رو تحمل می‌کنه، احتمالاً خودش هم همون ویژگی‌ها رو داره. سوال: آیا می‌خوای فقط با آینه‌های خودت زندگی کنی؟

راهکار:

دیدگاه جایگزین: «کسی که روزهای بدر را نمی‌پذیرد، شایسته روزهای خوب نیست.» اما در عمل، روابط نیاز به انعطاف دارند. پیشنهاد: به جای بستن در، گفتگو کن.

راز رسیدن به اخلاق خوبم: تحمل بدی‌هایم:

در روانشناسی اجتماعی، تئوری «آسیب‌پذیری متقابل» نشان می‌دهد کسانی که زودتر ضعف‌هایشان را بروز می‌دهند، اگرچه ریسک طرد شدن را بالا می‌برند، اما اعتماد را در افراد با ظرفیت هیجانی بالا به شکل تصاعدی افزایش می‌دهند. این یک تست ظرفیت ضمنی است. تحقیقات برن براون تأکید دارد که شجاعت در نمایش ناکامل بودن، پایه‌گذار پیوندهای عمیق و ماندگار انسانی است.

راهکار:

یک لیست شخصی از آنچه «اخلاق بد» می‌نامی بنویس. سپس هر مورد را با دو معیار بسنج: ۱) آیا این ویژگی در بلندمدت به رابطه صدمه می‌زند؟ ۲) آیا حاضری طرف مقابل هم همین رفتار را با تو داشته باشد؟ این کار دیدگاه «یا تحمل کن یا برو» را به یک فیلتر خودآگاه برای روابط سالم‌تر تبدیل می‌کند.

شرط لیاقت: تحمل اخلاق بد:

شرط عشق واقعی: تحمل تمام من:

در روانشناسی، «سایه» به بخش‌های سرکوب‌شده و ناپسند شخصیت اشاره دارد. کارل یونگ معتقد بود عشق واقعی تنها زمانی ممکن است که فرد نه فقط «خوبی‌ها»، که «سایه» طرف مقابل را نیز ببیند و بپذیرد. پذیرش بدون قضاوت این تمامیت، پایه رابطه‌ای اصیل است. آیا می‌توانیم ادعای عشق کنیم درحالی که نیمی از وجود معشوق را انکار می‌کنیم؟

راهکار:

این جمله می‌تواند از زاویه‌ای دیگر دیده شود: شاید این نه یک شرط، که یک درخواست ناخودآگاه برای دیده شدن تمامیت وجودی فرد است؛ گاهی ابراز همین جمله، شروع یک گفت‌وگوی صادقانه درباره انتظارات و محدودیت‌ها در رابطه می‌تواند باشد.