خستگی از جامعهای که مردهپرست است:
پدیدهای که به آن اشاره داری در روانشناسی با نام «سوگیری تقدیر پس از مرگ» شناخته میشود: انسانها تمایل دارند پس از مرگ افراد، ویژگیهای مثبت آنان را بزرگنمایی کنند و نواقض زنده بودنشان را نادیده بگیرند. این مکانیزم دفاعی برای کاهش اضطراب مرگ است. جالبتر اینکه مغز ما در مواجهه با یک شخص زنده، دائماً آن را با «استانداردهای ایدهآل» مقایسه میکند، اما وقتی کسی میمیرد، خطر رقابت از بین میرود و جای او در حافظه جمعی امن میشود. سوال: آیا این عادت اجتماعی ریشه در ترس از شکست خوردن در برابر زندهها دارد؟
راهکار:
این ناامیدی از جامعه را میتوان با تمرکز بر ارزشآفرینی برای زندههایی که به حاشیه رانده شدهاند، به یک دعوت به عمل تبدیل کرد. بهجای نفرت از مردهپرستان، به زندههایی فکر کن که نیاز به دیده شدن دارند.